Ο θυμός είναι ένα από τα πιο έντονα αλλά και απολύτως φυσικά συνθήματα που βιώνουν τα παιδιά ηλικίας 4 έως 6 ετών. Στο περιβάλλον του Νηπιαγωγείου —ένας χώρος κοινωνικοποίησης, μοιράσματος και πρώτων ομαδικών κανόνων— ο θυμός συχνά κάνει την εμφάνισή του.
Και Κουβεντιάζουμε ποτέ θυμώνουμε:
- Όταν με χτυπάει ο αδερφός μου
- Δεν παίζουν μαζί μου
- Με σπρώχνουν
- Μου τραβάνε τα μαλλιά
- Δεν μου περνούν παγωτό
- Ο αδελφός μου φέρεται άσχημα
- Δεν με πηγαίνουν βόλτα
- Μου φωνάζουν
- Δεν με ανεβάζουν στην κούνια
- Μουτζουρωνουν την ζωγραφιά μου
- Μου σπάνε τα παιχνίδια μου
- Με μαλώνουν άδικα
.jpg)
Φτιάξαμε και το προσωπάκι του θυμού
Η κυρία Εύη έφτιαξα το φανάρι του θυμού
.jpg)
.jpg)
Στο Νηπιαγωγείο, ο στόχος δεν είναι να «εξαφανίσουμε» τον θυμό, αλλά να μάθουμε στα παιδιά να τον αναγνωρίζουν και να τον διαχειρίζονται:
Ονομάζουμε το συναίσθημα: Βοηθάμε το παιδί να συνδέσει αυτό που νιώθει με λέξεις (π.χ., «Βλέπω ότι είσαι πολύ θυμωμένος/-η επειδή έπεσε ο πύργος σου»).
Δίνουμε εναλλακτικές εκτόνωσης: Διδάσκουμε τεχνικές ηρεμίας, όπως η «αναπνοή του λουλουδιού» (μυρίζω το λουλούδι, σβήνω το κερί) ή η γωνιά χαλάρωσης με μαξιλάρια και βιβλία.
Θέτουμε σαφή όρια στη συμπεριφορά: Δείχνουμε καθαρά ότι «ο θυμός είναι επιτρεπτός, αλλά το χτύπημα ή η βλάβη δεν είναι».
Την επόμενη φορά ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.